Allereerst en bewonderaar van Leonardo da Vinci, helaas niet met die talenten, maar de bewondering gaat over de vele gebieden die hij bestreek: architect, uitvinder, ingenieur, filosoof, natuurkundige, scheikundige, anatoom, beeldhouwer, schrijver en schilder.

Ik geloof dat die veelzijdigheid in ieder mens zit en dat je jezelf de beperkingen oplegt. De grote filosoof Pipi Langkous heeft hier het pasklare antwoord: Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat het kan.

Om het op mezelf te betrekken, ik heb ooit het label bi-polair opgeplakt gekregen (zie a 17 year itch). Voor de leek: dat houdt in dat ik ervaring heb in een behoorlijk uiteenlopend scala van gemoedstoestanden met bijbehorende eigenschappen. Himmelhoch jauchzend, zum tode betrübt is mij niet vreemd. Een bijkomend effect is dat je weet, nee, dat ervaren en gevoeld hebt dat er vele persoonlijkheden sluimeren in je. Ik ben niet zo arrogant dat ik denk ik dat ik heel bijzonder ben, dus ik ben ervan overtuigd dat dit voor velen geldt. Mijn brein kan er alleen makkelijke switchen tussen die rollen.

Het maakt wel dat ik een heel groot deel van mijn leven mezelf afgevraagd heb: Wie ben ik dan? Ik heb hechte vriendschappen gehad met zeer uiteenlopende karakters in bepaalde perioden in mijn leven. Zo sterk dat ik me afvroeg waar ik zelf dan stond.

En ja, ook in heb een menig therapeut, psychiater en psycholoog versleten, inclusief kwakzalvers die meer schade deden dan dat ik er baat bij had. Heeft het wat opgeleverd? Zeker, schematherapie in groepsvorm deed mij inzien dat wat ik als gegeven uit mijn jeugd dacht verwerkt te hebben, de oorzaak was van vele problemen. Mag ik er zijn? De soms ziekelijk drang gezien te willen worden en het beste jongetje van de klas te willen zijn, daar ben ik van ‘genezen’.

Ik ben ouder en een beetje wijzer, leef om te leren en te ervaren. “Ik” in de zin van zelfliefde is de basis, maar “wij” maakt me gelukkig. Dan besef je dat die “ik” niet zoveel voorstelt zonder jullie.