Ik begon in 2004 met het slikken van Lithium na het vaststellen van de diagnose bi-polair.

Een simpele zin met heel veel impact. Enerzijds omdat daar een langdurig proces aan vooraf ging van onbegrip, onwetendheid en onzekerheid. Maar anderzijds omdat het betekende dat ik ging voor acceptatie, aanvaarding en aanpassing. Eindelijk had ik een psychiater gevonden die me met een droge mededeling veel meer hielp dan mijn langdurige zoektocht langs goed bedoeld advies, reguliere zorg en andere kwakzalvers. Je bent manisch depressief en we gaan je aan de Lithium zetten, dat was zijn mededeling. Tegenwoordig heet dat dus een bi-polaire stoornis.

Ik ga hier geen verhandeling geven over die stoornis, dat is zo’n scala aan symptomen, variërend van een hyperactive Robin Williams of een extatisch op de bank springende Tom Cruise bij Oprah tot tja, tot de miljoenen voorbeelden die je niet ziet omdat ze leeg, emotieloos, zonder energie of depressief uit je beeld verdwijnen. Neem van mij aan dat samenleven met een zo’n himmelhoch jauchzende, zu Tode betrubte patient, uhmmm, pittig is. Patient? Jazeker, bi-polair zijn wijkt dermate af van de ‘normale’ patronen dat ik mezelf heel lang als patient beschouwd heb. Zeg voor mij part psychische aandoening, whatever, geef het een naam. Voor mij persoonlijk waren de manische periodes heerlijk, bakken energie, creatief, scherp en in mijn geval vloog ik nooit echt he-le-maal uit de bocht. Bi-polairen hebben die neiging nogal eens, tienduizenden Euro’s uitgevend, megalomane plannen uitbroedend, kortom een levenstempo aan de dag leggen die voor ‘normale’ mensen niet te volgen is. Waarom deze persoonlijke verhandeling dan?

Lithium is géén anti-depressivum, het vlakt de pieken af en zorgt dat je binnen ‘normale’ kaders blijft. Ik zet elke keer het woord ‘normaal’ tussen aanhalingstekens. Ik vind mezelf namelijk ook normaal, ik heb alleen een extra versnelling in mijn brein. Die moet je niet overbelasten, want dan krijg je straf, net zals iedereen die roofbouw pleegt op lichaam of geest. Ik hoef alleen geen drank, drugs of ander stimulantia te gebruiken om hard te gaan, heel hard. Wel realiseerde ik me in 2004 dat ik geen echtgenoot en zeker geen goede vader kon zijn als ik niet wat aan mijn probleem deed.

Lithium werkte dus goed bij mij, tenminste, ik nog andere problemen zat, maar dat himmelhoch jauchzende, zu Tode betrubte was er wel af. Alleen knaagde er al die tijd een probleem: ik ben niet diegene die ik hoor te zijn, ik ben een afgevlakte versie van mezelf. De jaren gingen voorbij, mijn jongens werden groter, mijn huwelijk strandde en tegelijkertijd vond ik steeds meer richting in wat ik met mijn leven wilde doen. Ook heb ik geleerd dat de drie R’en goed voor me zijn en veel buitensporten en discipline me in het gareel hielden. Vorig jaar heb ik voeding aan het lijstje verbeterpunten toegevoegd, sinds september eet ik vrijwel geen koolhydraten meer (low carb diet) en doe ik aan periodiek vasten. Het knagende zaadje in mijn hoofd ontkiemde toen ik las dat low carb een stabiliserende invloed kan hebben op bi-polairiteit. Geen bubble verhaal, een wetenschappelijke studie. Maar belangrijker nog, het geloof in mij was sterk gegroeid dat ik met discipline (regelmatig eten, goed slapen en sporten) mezelf binnen de grenzen van het ‘normale’ kan houden en ik heb de stap gezet, de Litium is inmiddels afgebouwd naar nul.

Tot nu toe heb ik bij elke lagere dosering een effect gemerkt wat na ongeveer een week weer wegebde. Meer energie, creatiever, de neiging méér te willen. Ik heb mensen in mijn omgeving gevraagd op me te letten, verandert mijn gedrag voor jullie? Ik weet namelijk uit ervaring dat ikzelf de slechtse graadmeter ben. Hoe vaak ik er vroeger niet van overtuigd was de ander gek was, niet ik! So far so good dus, maar de echte test moet nog komen. Pleeg ik niet alsnog roofbouw en ga ik de winter doorkomen en dan bedoel ik niet de meteorologische. Blijf ik de dingen doen die ik moet doen om ‘normaal’ in de maatschappij te functioneren?

Voorlopig ben ik na 17 jaar schoon