Voor de Kerst was er dit nieuwsbericht al. Daarna dit opiniestuk. Verdrietig word ik ervan en vervolgens niet boos, maar pislink.  De columnist Rutger Bregman fileert met behulp van maar liefst twee boeken van George Orwell en een recente studie het participatiebeleid genadeloos. Goed om te zien dat mijn weerzin onderbouwd wordt, maar het mensonterende blijft me tegen de borst stuiten. Ook altijd goed om de reacties onder het artikel te lezen. Onderbuikers reaguren niet alleen op geenstijl, ook hier vind iemand het nodig de niet-westerse allochtonen erbij te trekken: 50% van de uitkeringsgerechtigden zou eruit bestaan. Uitgebreid desk research (één snelle google search) leert dat dit onwaar is. Wel is duidelijk dat Jetta Klijnsma en de PvdA door hun achterban niet meer begrepen worden.

Dit kabinet volgt hier een heilloze weg, daar ben ik van overtuigd. Geen constatering die erg veel discussie zal opleveren, maar ik blijf met een forse kater zitten. Nergens vind ik richting hoe het dan wel moet. Geen verwijzing naar een prachtig Scandinavisch model, geen hoopgevend project in een Europese grote stad, niets. In deel 1van Passend werk suggereer ik dat er een nieuwe verdeling van het beschikbare werk moet komen. Ik wil op deze plek een aftrap doen wat ik daarmee bedoel. Daar is vooral een verandering van mentaliteit voor nodig, van werkgevers en werknemers. Om te beginnen zijn dat oude namen, beter is het hebben over zij die werk creeren en zij die dit werk doen. Het spreekt voor zich dat de huidige wetgeving voor ondernemers en arbeid ook volledig achterhaald zijn.