Hardlopen doe ik graag, maar bij hardlopen is de zelfbeheersing met m’n 50 jaar nog altijd niet groter dan de uitdaging harder te willen, elke keer weer. Aard van het beestje, moet je ook niet willen veranderen. Blessures zijn dan wel het gevolg. Vervelende ook, die nooit echt helen, achillespeesirritatie bijvoorbeeld. Spierscheurtjes in de kuiten, keer op keer, ze benemen je het plezier van het hardlopen, pijnvrij lopen is er niet meer bij.

Sinds ik geen auto meer heb, fiets ik veel, dat lijkt me vanzelfsprekend. Voor alle afstanden tot 20, 30 kilometer is de fiets perfect. Ik heb nu ook ruim een jaar een goede fiets, scheelt ook behoorlijk. Aangezien het lopen steeds moeizamer ging en de halve marathon voorlopig echt de grens is, ben ik ook grotere afstanden gaan rijden en regelmatiger en vooral harder.

Nu wil het geval dat ik mijn twee broers hoorde praten over een tocht in Frankrijk, ik hoorde eerst iets van 150km (blijkt 180 te zijn), 5 cols uit de Tour de France, waaronder als toetje de Alpe d’Huez, nadat je de Glandon, de Télégraphe en de Galibier al achter de kiezen hebt: La Marmotte dus. Ze wilden niet georganiseerd met de meute, maar gewoon zelf op een dag in augustus 2015.

Ik wil mee, ik wil die tocht ook maken. Overambitieus? Vast wel, ik ga ook alleen mee als ik goed genoeg voorbereid ben, genoeg hoogtemeters in de benen heb (ideaal vanuit Maarssen, not). Dat ik ook de simpele reden dat ik er hier melding van maak: het houdt de ambitie scherp, tuurlijk, al die lezers, whahaha. Ach, voor mezelf wel, daar doe ik het uiteindelijk voor. Ik wil samen met mijn broers aankomen en niet als diegene op wie ze de hele dag moesten wachten.

Ben al begonnen dus, vandaag de Laan1914 in Amersfoort vijf keer gedaan, oké ’t is maar 5 keer 1 km klimmen met een stijgingspercentage van een whopping 3,2%, maar het is een begin.

Zo, nu eerst een biertje…