|
Man 1 Hij wandelt over een industieterrein, Alphen aan de Rijn of all places, even weg uit de ratrace. Gedachten vluchten overal heen, zolang het maar geen werk is. Het bedrijf is uitwisselbaar, de werknemers en managers ook. Hij is ook manager, interim, zijn uurtarief boven de €100 vergoedt veel, maar niet genoeg. De ochtend besteed aan het bijsturen van jonge ambitieuze mensen, tomeloze zelfoverschatting gestuurd door krapte op de arbeidsmarkt. Vanmiddag een management team vergadering, waarbij er zich minstens drie bedreigd voelen door hem en de ellebogen nog even bijgepunt zijn. Het continue op de hoede zijn is vermoeiend. Je werk goed doen gaat het allang niet over begin 2000. Zijn hele carriere was er die leegte, dat onbevredigde gevoel, hoe goed de beloning ook was, hoe groot de bewondering in zijn omgeving ook was. Materialisme en sociale status vormen een juk, hij sleept zich voort door zijn werkzame bestaan….. |
Man 2
Hij fietst naar Utrecht, intakegesprek voor weer een nieuwe client, buiten, muziek op zijn hoofd, tijd om te denken. Zijn levenservaring stelt hem in staat anderen daadwerkelijk te helpen, een verschil te maken. Ondernemers die door een breed scala aan redenen onderuit gegaan zijn. Net als hijzelf overal “nee” hoorden en/of in isolement geraakten. Niet oordelen en werkelijk naar iemand luisteren helpt velen al de weg naar zelfhulp vinden. Heel cliché maar uiteindelijk moet je het zelf doen. Zelf doen geld ook voor zijn volgende afspraak, activiteiten gericht op het anders omgaan met onze leefomgeving. Als het inzicht er is dat we zo niet verder kunnen, is de stap naar concreet handelen minder groot. Kleine stapjes, maar wel de goede kant op. Hoe gaan we hier een verdienmodel aan hangen, hoort hij zijn partner al zeggen. Geld verdienen is in deze wereld van goedwillende vrijwilligers niet eenvoudig….. |
Twee volledig andere mannen, zou je zeggen. Ja en nee. Ja, omdat de een niet zijn eigen pad bewandelde, maar deed wat hij dacht dat hij moest doen, wat er van hem verwacht werd. De ander volgt zijn hart, gebruikt zijn capaciteit voor waar hij in gelooft. Nee, omdat het een en dezelfde man is, ikzelf.
Ik was gisteren op een “expert sessie” van de WMO raad. Format? Wethouders en raadslieden gaat via een speed date in gesprek met de groep mensen waar de WMO raad voor opkomt. Gehandicapten, mensen met een beperking, mensen die in armoede leven. In die laatste categorie viel ik, viel, want gelukkig is de financiele ellende achter de rug. De ervaring niet en ik heb de kans met beide handen aangegrepen om wat realiteitszin in de heren en dames politici te pompen. Ik zag het ongeloof: hoe kan een man met uw capaciteiten zo ver onderuit gegaan zijn, voedselbank? Really? Ja dus, en als ik al één ding hoop, dat is het dat door mijn verhaal het beeld van “slachtoffers” bij de beleidsmakers is bijgesteld. Maar ook hier geldt: Zij moeten zelf tot het inzicht komen.