Het is een (behoorlijk) tijdje stil geweest hier, a) omdat het winter was en aandrang om op te fets te klimmen heel makkelijk te beteugelen was en b) er realiteitszin bij mij opborrelde: 180km en 5000 hoogtemeters met twee goed getrainde broers, tuurlijk.

Gisteren zijn we voor het eerst met z’n drieën wezen fietsen, rondje groene hart, 90 km. Uniek, we zijn als broers nog nooit samen wezen fietsen. Gegeven onze woonplaatsen ook niet zo voor de hand liggend, maar daarom niet minder leuk. Wel knaagde er bij mij dat gevoel van twijfel, kan ik over 90km het wiel wel houden? Eerst maar eens kalm aan doen met het kopwerk, zeker met een fors windje tegen. “Gelukkig” bleek de middelste broer ziek te zijn geweest en dat bleek een aanslag op zijn conditie. Heel rot voor hem, mijn benen gingen er steeds beter door voelen.

De Marmotte is qua haalbaarheid nu ook ineens veel dichterbij. De volgende afspraak is om de Posbank van meerdere kanten te beklimmen om mijn klimgeit talenten aan het licht te laten komen. Aan mijn bouw zal het niet liggen met 2 meter en 95 kilo, een soort Elefantino, maar dan anders…….