Hoogste punt van Nederland: tjek! 322,7 meter hoog, met name die laatste 70 cm is pittig, hihi. Maar goed, na de Posbank een wat meer serieuze test: 125 km met bijna 1300 hoogtemeters, waaronder alle aardige klimmetjes rond Maastricht. Lekker weer, goede benen, althans tot de Keutenberg, nooit gedacht dat ik het aller-, allerkleinste verzetje nodig zou hebben. Voor de kenners 24 – 26, ja inderdaad 24 voor. Mijn versnellingen zijn niet van een ATB, maar ook zeker geen racefiets: voor 24-34-44, achter 12-26. Works for me, zeker om te klimmen prima mogelijkheden. Normale tot stevige hellingen gaat nog goed op de 34, gaat het echt serieus omhoog, dan heb ik altijd dat kleine blad nog. De Keutenberg zat vrij laat in de rit en ik had al aardig wat gegeven, mèn wat een kreng in het begin. Als je daar dus een foutje maakt of een verkeerde versnelling gekozen hebt (lees: niet je allerkleinste) val je om, heel bizar. Oké, het is maar een kort eerste stukje, maar toch, leuke ervaring.

Ook leuk was dat er een langere helling in de route zat, waar ik voor het eerst in een soort klimritme kwam, iets wat in de Alpen heel gewoon zal zijn. De meeste hellingen in Limburg rijd je toch op macht naar boven en dat werkt dan niet meer. Het ademhalingsritme is dan meer iets dat ik ken van het hardlopen. Alleen ik stel me zo voor dat het nog meer een “tunnel”ervaring zal zijn, in een cadans naar boven stoempen, verstand op nul en gaan. Moet kunnen.

Er zit natuurlijk nog een gapend gat naar La Marmotte. Volgens mijn broers heb ik het wel in me, alleen moet ik 20 tot 30 kilo meer die hellingen opsleuren dan zij. Bovendien gaan we nog twee ritten in de voorbereiding in de Ardennen doen met dik 2000 hoogtemeters en zelfs een met 3300! Ik heb met mezelf afgesproken dat als ik onder de 90 kg kom, ik er klaar voor ben, de trainingsuren zijn geen probleem.

Hoe vreemd zit je hoofd in elkaar: als ik afzie van bier en lekkere dingen, dan mag ik van mezelf flink afzien.

Zucht, ik ga maar een stukkie fietsen, dat helpt meer dan schrijven.