De generale repetitie zit erop, 24 juli zijn we gedrieën naar de Ardennen getogen om de Route du Martyre te rijden, 110 km (makkie) maar wel met een geplande 3.000 hoogtemeters. Dat is ruim twee keer zo veel als in Limburg, maar nog twee kilometer minder dan wat er ons in Frankrijk te wachten staat. Gelukkig staat er “ons”. Heel even dreigde een medische reden de planning te verstoren, maar gelukkig kan het (knock on wood) gewoon doorgaan.

In de vorige aflevering noemde ik de Keutenberg nog een kreng, vooral het begin. Nu zeg ik: laf hellinkie, want wat een verschrikkelijk steile klimmen zaten er in de route. De eerste overviel ons letterlijk, rustig een paar kilometers over vlak terrein warmdraaiend moeten we ineens rechtsaf van de hoofdweg af een B-weggetje in. Binnen 50 meter gaat het zo gruwelijk omhoog dat je er ondanks het allerkleinste verzet alleen maar met pijn en moeite omhoog komt. Niet maar 100 meter, zoals de eerder genoemde “berg”, maar een paar kliometer lang percentages tussen 15% en 25% voor je kiezen. De Wanne, een klim uit de klassiekers is van beide kanten beklommen, in totaal kwamen die dag 10 meer of minder zware beklimmingen voorbij. Omdat we de route niet helemaal goed gevolgd hebben, bleef de teller op 2750 hoogtemeters steken, maar wel met 123 km in de benen. De vermoeide benen, dat wel.

Het feit dat ik ook qua gewichtsverlies op schema lig, heeft ongetwijfeld meegeholpen aan de succesvolle Ardennenrit. De komende twee weken is een beetje onderhouden, ietsje afvallen nog en dan 8 augustus richting Frankrijk, waar we waarschijnlijk de 10e gaan rijden.

Of ik de Marmotte nu uitrijd of niet boeit me gek genoeg niet zo, ik heb de discipline (spuug spuug, vies woord) kunnen blijven opbrengen om te trainen. In dat proces heb ik mijn grenzen keer op keer verlegd en alleen daardoor was het al de moeite waard. Natuurlijk boeit het me wel of ik het uitrij, maar zo’n prestatie kun je ook leveren als je jezelf helemaal aan gort rijdt, tot op het onverantwoorde af. Ik geloof niet dat dat het geval zal zijn.

Toen de Tour de France naar de Alpen kwam, heb ik met andere ogen naar de etappes zitten kijken: Croix de Fer, daar rijd ik dadelijk zelf tegenop. Gek genoeg komt het me nog steeds onwerkelijk voor, ondanks dat het heel dichtbij is.

Wordt nog één keer vervolgd.