Dit plaatje wijkt af van de eerdere Marmotte berichten. Dit is namelijk de 2015 route, die wijkt af van de oorspronkelijke route omdat er een half ingestorte tunnel gesloten is en dus de legendarische Col du Galibier uit het parkoers gehaald moest worden. Geen nood, nu zit er de Col de la Croix de Fer in en de fraaie Lacets de Montvernier zodat het totaal op 5100 hoogtemeter komt.

Het plaatje is van mijn Strava account en dat typ ik met zeer, zeer veel voldoening. Alle drie hebben we het gehaald, sterker nog, na de finish bovenop Alpe d’Huez zijn we weer afgedaald en doodleuk naar de camping gefietst. Misschien denk je, pff, afdalen, dat is toch niet zo zwaar. Probeer het een keer, 21 haarspeldbochten door met 44km/h gemiddeld en continu je volle gewicht op het stuur. Oh ja, nadat je dik 12 uur gefietst hebt.

Laat ik oppassen niet in superlatieven te vervallen, dat is alleen ego-gericht. Wat was dan wel belangrijk? Een idioot doel stellen, er serieus voor gaan trainen, afvallen, verschillende keren samen met je broers rijden, waar we dat voorheen nog nooit gedaan hadden en op een verantwoorde manier je grens verleggen, toegegeven, ruim verleggen.

Natuurlijk was de euforie groot bij de finish, maar ik vermoed dat het beeld in de ochtend toen we bij de camping wegfietsten me net zo sterk zal bijblijven: gedrieën eindelijk op weg.