
Het plaatje is veranderd, niet meer de originele route en tóch een originele route. Elke keer als mijn marathon ambitie ter sprake komt is steevast de vraag: “En? Welke marathon ga je lopen? Die van Rotterdam?” Mijn antwoord is ook altijd hetzelfde: “Mijn eigen marathon.”
Regelmatig rijd ik vanaf Maarssen de Vecht af als ik een rondje op de fiets doe. Dat blijkt iets meer dan 30 km te zijn. Een paar jaar terug stond ik in Muiden op de dijk en vroeg ik me af waar de Vecht eigenlijk precies begon. De Weerdsluis in Utrecht dus. Met afstandmeten.nl ben ik gaan puzzelen en kwam erachter dat als je een route die kiest zo dicht mogelijk bij de Vecht blijft je op ongeveer 42km uitkomt en daar ontstond het plan, als ik ooit een marathon ga lopen, dan is het deze….
Waarom niet een georganiseerde marathon? Twee belangrijke redenen, de eerste is zelfbescherming, ik heb een keer een halve marathon gelopen in ‘wedstrijdverband’ en dat bleek een continue uitdaging om mezelf over de kop te lopen. Een iets snellere loper of een groepje, nog erger, komt me voorbij en ik moet aanhaken in de overtuiging dat dat tempo voor mij makkelijk te volgen is. Gevolg: bij een km of 15 spierproblemen (gelukkig kon ik nog wel doorlopen), maar bij 18 km kwam de man met de hamer en kwam ik veredeld joggend en totaal uitgeput over de finish. Kortom, er is een blijvende mismatch tussen mijn ambitie en mijn fysieke vermogens. Wanneer ik alleen loop ben ik veel beter in staat naar m’n lijf te luisteren.
“Maar alleen lopen is toch veel zwaarder?” hoor ik dan. Weet ik niet, ik train alleen en vind juist de langere trainingen heerlijk, ‘in the zone’ kilometers lang in een bijna meditatieve staat lopen werkt voor mij. De marathon is zo’n beetje de ultieme individuele prestatie voor mij en dat is de tweede reden. Ik heb helemaal niets met “ik wil de marathon van New York lopen” of welke andere status marathon dan ook. Een eigen route lopen en best een originele, al zeg ik het zelf, past veel beter bij mijn karakter.
De eerste en enige Vechtmarathon dus.