Marathon: tick the box! Niet in de tijd die ik voor ogen had, de laatste 12 km was harken, een continue gevecht om het op te geven (was geen optie), maar dus wel veredeld joggen en eigenlijk geen hardlopen. Maar de oorspronkelijke doelstelling is gerealiseerd, ik ben solo over een afstand van 42,2 km van de Weerdsluis in Utrecht naar (en een stukje voorbij) de Westbatterij in Muiden gelopen, de volledige loop van de Vecht af. De methode ‘Sportrusten’ heeft gewerkt, maar niet helemaal.

Rustig beginnen was het devies, dat lukte prima, na 10km was het gemiddelde 5:33/km, te laag, ik had gepland onder de 5:30 te lopen. Het ging ook zeker niet vanzelf, hartslag zat aan de hoge kant en ik had last van een volle maag. De tweede 10km gingen veel beter, qua lopen en qua tijd, het gemiddelde daalde naar 5:31 en ik kreeg er vertrouwen in, hoewel 22km nog gaan? Voorbij Vreeland op 22 km was hij daar ineens, veel te vroeg: de man met de hamer. Blijkbaar was de versnelling na 10km te veel van het goede. De wolken trokken ook nog eens weg en het werd (te) warm. Het gemiddelde liep op tot boven de 6:00/km, hartslag 145, veel te hoog. Daar ben ik nog bewust langzamer gaan lopen om de hartslag naar beneden te krijgen. Toch was na 28km de 4 uur nog steeds (theoretisch) haalbaar: 2:38uur. Op zich lag ik hier nog op schema, maar ik wist op dat moment al dat dat theoretisch was en heb m’n focus verlegd naar uitlopen. Bijkomend probleem was dat ik m’n heupen al voelde na 10km (was ook een first) en die begonnen geleidelijk steeds meer pijn te doen. Draaglijk, maar het vrat stukje bij beetje m’n motivatie weg om door te lopen. De rest van m’n lijf was oké, conditioneel ging het zelfs heel goed. Bij 33 km kwam een kleine nederlaag: ik moest even wandelen, het ging niet meer. Ergens was het ook een zelfoverwinning: niet blind doorrammen en onverantwoorde dingen doen, maar zo voelde het op dat moment niet. Wandelen tijdens het hardlopen is voor watjes, dat idee. De laatste 12 km was het dus afzien met een hoofdletter A. Terwijl ik zeker wist dat ik het zou halen. Mijn oudste zoon die niet van mijn zijde week en de verzorging perfect deed (voor hem was het ook een uitdaging, maar dat had met de avond tevoren te maken, ghe ghe ghe). Maar ook van m’n matties, vooral Edwin, aka Aap die me naar Utrecht bracht en in Muiden weer klaarstond. Hij is gaan fietsen met Jurgen en om de zoveel kilometer stonden ze me toe te juichen, werelds. Het  moment dat ik de brug bij Weesp overliep en ik gebrul en gejuich hoorde, Jeroen, aka Jurf (en schoenensponsor, bedankt nogmaals Ju!) en Niels, aka Neel stonden op een SUP op de Vecht en zijn suppend mee naar Muiden gegaan. Op het moment dat ik dit schrijf, maandag, is Neel voor de tweede keer vader geworden van een prachtige dochter, gefeliciteerd nogmaals! Kortom , geweldig de steun tijdens zo’n solo-dingetje.

Maar uiteindelijk was het mijn eigen wil om de Vecht helemaal af te lopen en mijn 42,2km te volbrengen. Ze zeggen altijd dat lopers direct ‘nooit weer’ zeggen als ze hun eerste marathon volbrengen, ik ook en ik weet het zeker, ook een dag later en eigenlijk wel goed hersteld. Mijn lijf, twee meter en normaal gesproken 90+ kg is niet echt geschikt om dit te doen. Ik heb het echter op een (semi)verantwoorde manier wel gehaald en dat is een heel goed gevoel.

So what’s next? 😉