Vandaag weer een halve marathon gelopen. 1,5 jaar geleden vertelde m’n huisarts na het bekijken van de foto’s van m’n rechterknie dat ik hardlopen wel kon vergeten: verregaande artrose was de diagnose. Na half jaar intensief revalideren en steeds de grens iets verder leggen mocht ik van de fysio voorzichtig beginnen met maximaal 5 km één keer per week. Dat ging al snel richting max 10 km per week, twee keer per week bleek ook best wel te gaan en ondertussen veel fietsen, suppen en elke avond braaf m’n core-oefeningen.

Inmiddels ben ik de mening toegedaan dat de slijtage aan m’n knie veroorzaakt is door 18 jaar basketball op betonnen vloeren en dat de belasting van hardlopen het niet erger maakt, eerder worden banden en spieren rond de knie sterker.

Nu ik weer een halve marathon aankan, komt het doel wat ik had na het voltooien van de marathon weer in beeld: de 70.3 ofwel een halve ironman, 1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en dan een halve marathon (opgeteld in mijlen is dat 70.3, hence the name).

Uiteraard ga ik net als bij de marathon niet aan een officiële wedstrijd deelnemen. Het parcours ga ik uitzetten rondom de Loosdrechtse Plassen. Nog geen vast plan, nog geen timing, misschien zwemmen rond de Meent en rondjes om de plassen heen fietsen en dan de afsluitende loop door de Bethunepolder, zoiets. Eerst maar eens voorzichtig (hahaha) dual trainingen fietsen/lopen gaan beginnen en vooral heel blijven. In mei ga wil ik beginnen met zwemmen in open water, een zwembad is aan mij niet besteed.

Als alles meezit dan moet september haalbaar zijn, met de ambitie om het binnen de 6 uur te doen, geen must, de Olympische gedachte prevaleert.